دو ، سه ، قدم نزده رفت  –تا- زمين افتاد

درست لحظة آخـــر به روي ميــن افتاد

هنوز جان به تنش بود – جان نداده هنوز-

اگر چه بعد ، نه! قبل از خودش امين افتاد

نديده بود بــراي خودش چـه پيش آمد

به ياد دختــر نــاز و گُلش ثميــن افتــاد

تمام فاصلـه هــا را دوبـاره با خــود برد

و سيب سرخ لبـش پاي هفت سيــن افتاد

نه‌اين ، نه‌آن ، همه چيزي كه با خودش آورد

كنـــار نعش خودش بـود – اين چنيــن افتاد

نرفت يك دو سه متري جلو  ، اگر برگشت ؟!